تجلیل از چهره های ماندگار و سخنان بزرگان

محمد

و محمد می گه :

جعفر: نسیم از من قوی تر شد

17 آذر 1386

ورزش : دوچرخه سواری

شیرزنان- سولماز شریف: سرمربی سابق تیم ملی سنگنوردی زنان ایران، ملی پوشان را ترک کرد تا قدم در راه بزرگتری بگذارد. هرچند بزرگی هدف تنها بهانه او برای ترک رشته مورد علاقه اش نبود. نسیم سرابندری که از طریق همسرش با رشته سنگنوردی آشنا شد و در این راه عاشق هر دوی آنان شد، به دلیل سختیهای فراوانی که در راه ورزش قهرمانی دید، ترجیح داد مدتی را از این وادی دور باشد چرا که آرزوی دیگری را در سر می پروراند. او و همسرش جعفر ادریسی تصمیم گرفتند دور دنیا را با دوچرخه رکاب بزنند و در مسیرشان درختی بکارند تا خط سبزی را به نام صلح دور دنیا از خود به جا بگذارند. آنان باید 20 هزار کیلومتر رکاب بزنند و اینک پس از 6 هزار کیلومتر رکابزنی به آمریکا رسیده اند. این زوج صلح دوست ایرانی به گفت و گو با شیرزنان نشستند تا بیشتر از خود بگویند.

این فکر از کجا به ذهنتان خطور کرد؟

نسیم: جعفر سنگنورد و کوهنورد بود و من بعد از آشنایی با جعفر با این رشته هم آشنا شدم. اما متاسفانه وسط راه جعفر دیگر ادامه نداد و من تنها راه خود را رفتم هرچند هر دو دنبال بهانه ای بودیم برای دوباره با هم ورزش کردن. در این مسیر با دوستانی آشنا شدیم که پیشتر این کار را انجام داده بودند. یکی دور اروپا رفته بود. دیگری بین دو دریای شمال و جنوب ایران را پیاده طی کرده بود و آن یکی دور دنیا را 4 ساله تمام کرده بود. همین ملاقاتها کم کم جرقه ای در ذهن ما شد.

جعفر: ایده درخت کاشتن در مسیر سفرمان از دوست خوبمان رضا ... بود که او هم همزمان در حال رکابزدن در گوشه دیگری از این دنیاست و برای حفظ محیط زیست در تلاش است. رضا الان در مالزی است.

همانطور که نسیم گفت شما اولین مربی او بودید. نگاهتان به ورزش زنان چگونه است؟

من نگاه مثبتی دارم همانطور که در اول آشناییمان با نسیم او را به این رشته تشویق کردم. در حالیکه سنگنوردی رشته بسیار خشک و خشنی است و با تصورات عمومی از زنان ناسازگار است. یعنی سنگنوردی به ناخن لاک زده نمی خورد. اما ما وارد این کار شدیم و واقعا به جایی رسیدیم که من نمی توانستم ادامه دهم. نسیم از من قوی تر شد و با استقامت به راهش ادامه داد.

و در مجموع همه زنان ورزشکار ثابت کردند که زنان توانایی انجام ورزشهایی را که تصمیم می گیرند، دارند و کسی جلودارشان نیست. ما زنانی را داشته ایم که با حجاب اسلامی به عنوان نماینده ایران راهی کوههای بسیار معروف شدند و حتی موفق به فتح قله اورست گشتند. اینها کارهای ساده ای نیست. تصور کوهنوردی و سنگنوردی با حجاب برای ورزشکاران خارجی غیرممکن است.

رکابزدن، آنهم در این مسافت برایت سخت نبود؟

نسیم: اول برایم غریب بود و تجربه ای تازه اما به کمک استقامت و صبوری که از کوهنوردی یاد گرفتم توانستم در این رشته هم طاقت بیاورم. خیلی صبر می خواد در حالیکه ماشینها با سرعت فراوان از کنارت می گذرند، تو با سرعت 20 کیلومتر در ساعت رکاب بزنی. اما زود توانستم با آن اخت شوم.

به نظرت ورزش قهرمانی در ایران برای زنان شغل محسوب می شود؟

نسیم: به جرات می توانم بگویم نه. من در سنگنوردی مشکلات زیادی را متحمل شدم اما راهم را ادامه دادم. از چیزهایی در زندگی ام برای ورزش قهرمانی گذشتم که هر زنی آرزوی داشتن آنها را داشت. اما در نهایت چه شد؟ امروز پس از گذشت دو سال و نیم، هنوز من حتی دستمزد مربیگری ام را دریافت نکرده ام. هنوز حق الزحمه داوری هایم را نگرفتم. از این بابت ها از فدراسیون گله مندم.

دیگر برای دوچرخه سواری از طریق ورزش قهرمانی وارد ماجرا نشدم. برای دل خودم و برای صلح و فضای سبز رکاب می زنم. اما باز با این حال بی صبرانه منتظر پایان سفرمان هستم تا به سنگنوردی بازگردم.

سولماز شریف