تجلیل از چهره های ماندگار و سخنان بزرگان (( ساده باش ، آهوی دشت زندگی ، خیلی زود با نیرنگ می میرد . ارد بزرگ ))    خانه   روش استفاده    جستجو   اعضا   گروه ها   عضو شوید!   مشخصات  صندوق پیام خصوصی   ورود  سروده های اردلان سرفراز برو به صفحه 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8  بعدي          صفحه اول انجمنها -> اشعار و سروده ها ديدن موضوع قبلي :: ديدن موضوع بعدي   نويسنده پيغام نوش آفرین کاربر حرفه ای تاريخ عضويت: شنبه 17 آذر 1386 ارسالها: 247 محل سكونت: پیونگ یانگ ارسال شده: 2 شنبه 13 خرداد 1387 - 15:24    موضوع: سروده های اردلان سرفراز و نوش آفرین می گه : ترانه ی آغاز در من هزار حرف نگفته هزار درد نهفته هزاران هزار دریا هر لحظه در تپیدن و طغیانند در من هزار آهوی تشنه در خشکسال دشت پریشانند در من پرندگان مهاجر ترانه های سفر را در باغ های سوخته می خوانند با من که در بهار خزانم قصه های فراوانی ست با من که زخم های فراوانی بر گرده ام به طعنه دهان باز کرده اند هر قصه یک ترانه هر ترانه خاطره ای دیگر هر عشق یک ترانه ی بیدار است در خامشی حضورم ، حرف مرا بفهم یا برای عشق ، زبانی تازه پیدا کن تا درد مشترک زبان مشترکمان باشد حرف مرا بفهم و مرابشنو این من نه ،‌ آن من دیگر آنکس که پنجره ی چشم های من او را کهنه ترین قاب است از پشت پنجره ی زندان حرف مرا بفهم که فریاد تمامی زندانیان در تمامی اعصار است در گیر و دار قتل عام کبوترها در سوگ شاخه های تکه تکه ی زیتون وقتی که از دل جوان ترین جوانه های عاشق باغ ماه بر مسلخ همیشگی انسان در لحظه ی شکفتن فریاد باران سرخی از ستاره سرازیر است آن سان که هر ستاره دلیل شرمساری خورشید های بسیاری از برآمدنشان است تو گریه می کنی از عمق آشنای جنگل چشمانت از عمق جنگلی که در آن پاییز ، در غروب به بغض نشسته باران بی دریغ اشک تو می بارد تا عطر خیس جنگل پاییز در من هوای گریه برانگیزد آنگاه از چشم ذهن من شعری بسان گریه فرو ریزد من شعر می نویسم تو با ترانه های عاشق من ، عاشق تو با ترانه های تشنه ی من دریا بر پنج خط ساز سفر ،‌ زخمه می شوی تو گریه می کنی تو لحظه های شعر مرا ،‌ در خویش تجربه کرده یعنی مرا در بدترین و بهترین دقایق بودن تکرار می کنی یا با ترانآهای من بر لب به رویا رویی جلادان به مسلخ خویش می شتابی یعنی که با منی دیروز امروز تا هنوز و همیشه ایا زبان متشرک این نیست ؟ آن زبان تازه که می گفتم ؟ ایا زبان مشترک این نیست ؟ _________________ (( پادشاهی که مردمش از او فروتر بنشینند در فزونی و برتری نیست او در ته چاه غرور فرو افتاده است . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا نوش آفرین کاربر حرفه ای تاريخ عضويت: شنبه 17 آذر 1386 ارسالها: 247 محل سكونت: پیونگ یانگ ارسال شده: 2 شنبه 13 خرداد 1387 - 15:25    موضوع: و نوش آفرین می گه : اردلان سرفراز غریب آشنا تو از شهر غریب بی نشونی اومدی تو با اسب سفید مهربونی اومدی تو از دشت های دور وجاده های پر غبار برای هم صدایی هم زبونی اومدی تو از راه می رسی ،‌ پر از گرد و غبار تمومه انتظار ، می اید همرات بهار چه خوبه دیدنت ، چه خوبه موندنت چه خوبه پک کنم ، غبار رو از تنت غریب آشنا ، دوست دارم بیا منو همرات ببر ، به شهر قصه ها بیگر دست منو ، تو او دستا چه خوبه سقفمون یکی باشه با هم بمونم منتظر تا برگردی پیشم تو زندونم با تو ، من آزادام _________________ (( پادشاهی که مردمش از او فروتر بنشینند در فزونی و برتری نیست او در ته چاه غرور فرو افتاده است . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا نوش آفرین کاربر حرفه ای تاريخ عضويت: شنبه 17 آذر 1386 ارسالها: 247 محل سكونت: پیونگ یانگ ارسال شده: 2 شنبه 13 خرداد 1387 - 15:25    موضوع: و نوش آفرین می گه : اردلان سرفراز من و تو من و تو با همیم اما دلامون خیلی دوره همیشه بین ما دیوار صد رنگ غروره نداریم هیچ کدوم حرفی که باز هم تازه باشه چراغ خنده هامون خیلی وقته سوت و کوره من و تو من و تو من و تو هم صدای بی صداییم ، با هم و از هم جداییم خسته از این قصه هاییم ، هم صدای بی صداییم نشستیم خیلی شب ها قصه گفتیم از قدیما یه عغمره وعده ها افتاده از امشب به فردا تمام وعده ها رو دادیم و حرفا رو گفتیم دیگه هیچی نمی مونه برای گفتن ما من و تو من و تو من و تو هم صدای بی صداییم ، با هم و از هم جداییم خسته از این قصه هاییم ، هم صدای بی صداییم گل های سرخمون پوسیده موندن توی باغچه دیگه افتاده از کار ساعت پیر رو طاقچه گل های قالی رنگ زرد پاییزی گرفتن اون هام خسته شدن از حرف هر روز تو و من من و تو ، من و تو ، من و تو ، من و تو _________________ (( پادشاهی که مردمش از او فروتر بنشینند در فزونی و برتری نیست او در ته چاه غرور فرو افتاده است . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا نوش آفرین کاربر حرفه ای تاريخ عضويت: شنبه 17 آذر 1386 ارسالها: 247 محل سكونت: پیونگ یانگ ارسال شده: 2 شنبه 13 خرداد 1387 - 15:25    موضوع: و نوش آفرین می گه : اردلان سرفراز قصه ی شهر سکوت روزی دل من که تهی بود و غریب از شهر سکوت به دیار تو رسید در شهر صدا که پر از زمزمه بود تنها دل من قصه ی مهر تو شنید چشم تو مرا به شب خاطره برد در سینه دلم از تو و یاد تو تپید در سینه ی سردم ، این شهر سکوت دیوار سکوت به صدای تو شکست شد شهر هیاهو ، این سینه ی من فریاد دلم به لبانم بنشست خورشید منی ،‌ منم آن بوته ی دشت من زنده ام از نور تو ای چشمه ی نور دریای منی ، منم آن قایق خرد با خود تو مرا می بری تا ساحل دور کنون تو مرا همه شوری و صدا کنون تو مرا همه نوری و امید در باغ دلم بنشین بار دگر ای پیکر تو ، چو گل یاس سپید _________________ (( پادشاهی که مردمش از او فروتر بنشینند در فزونی و برتری نیست او در ته چاه غرور فرو افتاده است . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا نوش آفرین کاربر حرفه ای تاريخ عضويت: شنبه 17 آذر 1386 ارسالها: 247 محل سكونت: پیونگ یانگ ارسال شده: 2 شنبه 13 خرداد 1387 - 15:26    موضوع: و نوش آفرین می گه : اردلان سرفراز برج با دریغی سنگین شعر آمیخته با حسرت یک خاطره را قصه حادثه ی برج و کبوتر را یک بار دیگر می خوانم ای پرنده ی مهاجر ای مسافر ای مسافر من ، ای رفته به معراج تو به اندازه ی قدرت پریدن تو به اندازه ی دل بریدن از خک عزیزی زیر این گنبد نیلی ،‌ زیر این چرخ کبود توی یک صحرای دور ،‌ یه برج پیر و کهنه بود یه روزی زیر هجوم وحشی بارون و باد از افق ، کبوتری تا برج کهنه پر گشود خسته و گمشده از اون ور صحرا می اومد باد پراشو می شکست بارون بهش سیلی می زد برج تنها سرپناه خستگی شد مهربونیش مرهم شکستگی شد اما این حادثه ی برج و کبوتر قصه ی فاجعه ی دلبستگی شد آخر این قصه رو ... تو می دونی .... تو می دونستی من نمی تونم برم .... تو می تونی .... تو می تونستی باد و بارون که تموم شد ، اون پرنده پر کشید التماس و اشتیاقو تو چشم برج ندید عمر بارون عمر خوشبختی برج کهنه بود بعد از اون حتی تو خوابم اون پرنده رو ندید ای پرنده ی من ای مسافر من من همون پوسیده ی تنها نشینم هجرت تو هر چه بود معراج تو بود اما من اسیر مرداب زمینم راز پرواز و فقط تو می دونی ... تو می دونستی نمی تونم بپرم .... تو می تونی .... تو می تونستی _________________ (( پادشاهی که مردمش از او فروتر بنشینند در فزونی و برتری نیست او در ته چاه غرور فرو افتاده است . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا نوش آفرین کاربر حرفه ای تاريخ عضويت: شنبه 17 آذر 1386 ارسالها: 247 محل سكونت: پیونگ یانگ ارسال شده: 2 شنبه 13 خرداد 1387 - 15:26    موضوع: و نوش آفرین می گه : اردلان سرفراز مستی مستی ام درد منو دیگه دوا نمی کنه غم با من زاده شده منو ها نمی کنه منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه شل که از راه می رسه غربت هم باهاش میاد توی کوچه های شهر باز صدای پاش میاد من غمای کهنمو ور می دارم که توی میخونه ها جا بذارم می بینم یکی میاد از میخونه زیر لب مستونه آواز می خونه مستی ام درد منو دیگه دوا نمی کنه غم با من زاده شده منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه گرمی مستی میاد توی رگ های تنم می بینم دلم می خواد با یکی حرف بزنم کی میاد به جرفای من گوش بده آخه من غریبه هستم با همه یکی آشنا میاد به چشم من ولی از بخت بدم اونم غمه مستی ام درد منو دیگه دوا نمی کنه غم با من زاده شده منو رها نمی کنه خسته از هر چی که بود خسته از هر چی که هست راه می افتم که برم مثل هر شب مست مست باز دلم مثل همیشه خالیه باز دلم گریه ی تنهایی می خواد بر می گردم تا ببینم کسی نیست می بینم غم داره دنبالم میاد مستی ام درد منو دیگه دوا نمی کنه غم با من زاده شده منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه _________________ (( پادشاهی که مردمش از او فروتر بنشینند در فزونی و برتری نیست او در ته چاه غرور فرو افتاده است . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا نوش آفرین کاربر حرفه ای تاريخ عضويت: شنبه 17 آذر 1386 ارسالها: 247 محل سكونت: پیونگ یانگ ارسال شده: 2 شنبه 13 خرداد 1387 - 15:26    موضوع: و نوش آفرین می گه : اردلان سرفراز جاده خدا گریه ی ی مسافر رو ندید دل نبست به هیچ کس و دل نبرید آدم رو برای دوری از دیار جاده رو برای غربت آفرید جاده اسم منو فریاد می زنه میگه امروز روز دل بریدنه کوله باری که پر از خاطره هاس روی شونه های لرزون منه از تموم آدمای خوب و بد از تموم قصه های خوب و بد چی برام مونده به جز یه خاطره نقش گنگی تو غبار پنجره جاده آغوششو وا کرده رام منتظر مونده که من باهاش بیام قصه ی تلخ خداحافظی رو می خونم با اینکه بسته هست لبام پشت سر گذاشتن خاطره ها همه ی عشق ها و دلبستگی ها خیلی سخته ولی چاره ندارم جاده فریاد می زنه بیا پشت سر گذاشتن خاطره ها همه ی عشق ها و دل بستگی ها خیلی سخته ولی چاره ندارم جاده فریاد می زنه بیا _________________ (( پادشاهی که مردمش از او فروتر بنشینند در فزونی و برتری نیست او در ته چاه غرور فرو افتاده است . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا نوش آفرین کاربر حرفه ای تاريخ عضويت: شنبه 17 آذر 1386 ارسالها: 247 محل سكونت: پیونگ یانگ ارسال شده: 2 شنبه 13 خرداد 1387 - 15:26    موضوع: و نوش آفرین می گه : اردلان سرفراز غزل انگار با من از همه کس آشناتری از هر صدای خوب برایم صداتری ایینه ای به پکی سر چشمه ی یقین با اینکه روبروی منی و مکدری تو عطر هر رسیده و نجوای هر نسیم تو انتهای هر ره و آن سوی هر دری لالای پر نوازش باران نم نمی خک مرا به خواب گل سرخ می بری انگار با من از همه کس ‌آشناتری از هر صدا خوب برایم صداتری درهای ناگشوده ی معنای هر غروب مفهوم سر به مهر طلوع مکرری هم روح لحظه های شکوفایی و طلوع هم روح لحظه های گل یاس پرپری از تو اگر که بگذرم ، از خود گذشته ام هرگز گمان نمی برم از من ،‌ تو بگذری انگار با من از همه کس آشناتری از هر صدای خوب برایم صداتری من غرقه ی تمای غرقاب های مرگ تو لحظه ی عزیز رسیدن به بندری من چیره می شوم به هراس غریب مرگ از تو مراست وعده ی میلاد دیگری از تو اگر که بگذرم از خود گذشته ام هرگز گمان نمی برم از من تو بگذری انگار با من از همه کس آشناتری از هر صدای خوب برایم صداتری _________________ (( پادشاهی که مردمش از او فروتر بنشینند در فزونی و برتری نیست او در ته چاه غرور فرو افتاده است . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا نوش آفرین کاربر حرفه ای تاريخ عضويت: شنبه 17 آذر 1386 ارسالها: 247 محل سكونت: پیونگ یانگ ارسال شده: 2 شنبه 13 خرداد 1387 - 15:27    موضوع: و نوش آفرین می گه : اردلان سرفراز بهت توی بهت چشم من درد ناباوریه فصل سرد عشق ما رنگ خکستریه دردی که من می کشم اگه کوه هم می کشید ذره ذره می تکید قطره قطره می چکید می تونست با دست تو بهت من ویرون بشه فصل زرد قصه هام ظهر تابستون بشه قصه یقین عشق توی دفترم بودی توی ایینه ی شعر شکل باورم بودی من از خوش باوریهام به ویرونی رسیدم تو را یک لحظه نزدیک یه لحظه دور می دیدم از تب ناباوری گر گرفته تن من سهم من از تو اینه چکه چکه آب شدن دروغ آخرینی که من از تو شنیدم خودت بودی که از تو به ویرونی رسیدم از تب ناباوری گر گرفته تن من سهم من از تو اینه چکه چکه آب شدن از تب ناباوری گر گرفته تن من سهم من از تو اینه چکه چکه آب شدن _________________ (( پادشاهی که مردمش از او فروتر بنشینند در فزونی و برتری نیست او در ته چاه غرور فرو افتاده است . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا نوش آفرین کاربر حرفه ای تاريخ عضويت: شنبه 17 آذر 1386 ارسالها: 247 محل سكونت: پیونگ یانگ ارسال شده: 2 شنبه 13 خرداد 1387 - 15:28    موضوع: و نوش آفرین می گه : اردلان سرفراز دستای تو بی تو خودمو تک و تنها می بینم هر جا که پا می ذارم تو رو اونجا می بینم یادمه چشمای تو پر درد و غصه بود قصه ی غربت تو قد صد تا قصه بود یاد تو هر جا که هستم با منه داره عمر منو آتیش می زنه یاد تو هر جا که هستم با منه داره عمر منو آتیش می زنه تو برام خورشید بودی توی این دنیای سرد گونه های خیسمو دستای تو پک می کرد حالا اون دستا کجاست اون دو تا دستای خوب چرا بی صدا شده لب قصه های خوب من که یاور ندارم اون همه خاطره مرد عاشق آسمونا پشت یک پنجره مرد آسمون سنگی شده خدا انگار خوابیده انگار از اون بالاها گریه ها مو ندیده یاد تو هر جا که هستم با منه داره عمر منو آتیش می زنه یاد تو هر جا که هستم با منه داره عمر منو آتیش می زنه _________________ (( پادشاهی که مردمش از او فروتر بنشینند در فزونی و برتری نیست او در ته چاه غرور فرو افتاده است . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا نوش آفرین کاربر حرفه ای تاريخ عضويت: شنبه 17 آذر 1386 ارسالها: 247 محل سكونت: پیونگ یانگ ارسال شده: 2 شنبه 13 خرداد 1387 - 15:28    موضوع: و نوش آفرین می گه : اردلان سرفراز چشم من چشم من بیا منو یاری بکن گونه هام خشکیده شد ، کاری بکن غیر گریه مگه کاری می شه کرد کاری از ما نمی آد ، زاری بکن اون که رفته ، دیگه هیچ وقت نمی آد تا قیامت دل من گریه می خواد هر چی دریا و زمین داره خدا با تموم ابرای آسمونا کاشکی می داد همه رو به چشم من تا چشام به حال من گریه کنن اون که رفته ، دیگه هیچ وقت نمی آد تا قیامت ،‌ دل من گریه می خواد قصه ی گذشته های خوب من خیلی زود مثل یه خواب تموم شدن حالا باید سر رو زانوم بذارم تا قیامت اشک حسرت ببارم دل هیچ کی مثل من غم نداره مثل من غربت و ماتم نداره حالا که گریه دوای دردمه چرا چشمم اشکشو کم می آره خورشید روشن ما رو دزدیدن زیر اون ابرای سنگین کشیدن همه جا رنگ سیاه ماتمه فرصت موندنمون خیلی کمه اون که رفته ،‌ دیگه هیچ وقت نمی آد تا قیامت دل من گریه می خواد سرنوشت چشاش کوره نمی بینه زخم خنجرش می مونه تو سینه لب بسته سینه ی غرق به خون قصه ی موندن آدم ها اینه اون که رفته دیگه هیچ وقت نمی آد تا قیامت ، دل من گریه می خواد _________________ (( پادشاهی که مردمش از او فروتر بنشینند در فزونی و برتری نیست او در ته چاه غرور فرو افتاده است . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا نوش آفرین کاربر حرفه ای تاريخ عضويت: شنبه 17 آذر 1386 ارسالها: 247 محل سكونت: پیونگ یانگ ارسال شده: 2 شنبه 13 خرداد 1387 - 15:28    موضوع: و نوش آفرین می گه : اردلان سرفراز اون منم اون که هر چی ابر دنیاس ، خونه داره تو چشاش اون که ناچاره بخنده ، اما گریه س خنده هاش اون که تو شهرش غریبه ،‌ با یه عالم آشنا هیچ کدوم باور نکردن ، غربت تلخ صداش اون منم ،‌ اون منم ، اون منم بغضمو تو گلوم می شکنم دیروز من ، مثل امروز ، مثل فرداس هر روز دستام ،‌سرد و تنهاس دیروز ، امروز ، فردا خیلی سخته ،‌ این تنهایی ، بی فردایی تنها موندن ، تنها خوندن تنها ،‌ تنها ، تنها اون که خیلی قصه داره ، رو لبای بی صداش مونده فریادش تو سینه ،‌در نمی آد از لباش قد یه دنیا کتابه ، با یه عالم گفتنی هر کدوم از غصه هاشون ، هر کدوم از قصه هاش اون منم ، اون منم ، اون منم بغضمو تو گلوم می شکنم _________________ (( پادشاهی که مردمش از او فروتر بنشینند در فزونی و برتری نیست او در ته چاه غرور فرو افتاده است . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا نوش آفرین کاربر حرفه ای تاريخ عضويت: شنبه 17 آذر 1386 ارسالها: 247 محل سكونت: پیونگ یانگ ارسال شده: 2 شنبه 13 خرداد 1387 - 15:29    موضوع: و نوش آفرین می گه : اردلان سرفراز غروبا قشنگن وقتی خورشید میره تا چشماشو رو هم بذاره رنگ خورشید غروب چشماتو یادم میاره همیشه غروب برام عزیز و دوست داشتنیه واسه اینکه رنگ خوب چشمای تو رو داره غروبا قشنگن ،‌ با چشات یه رنگن قشنگ ترین غروبو تو چشای تو می بینم تموم عالمو پر از صدای تو می بینم تو چه پکی ، تو چه خوبی تو شکوه یه غروبی مث دریای پر آواز جنوبی تو برام دیدنی هستی مث دریای جنوب که پر از رازی و آوازی و قصه های خوب دیدنت برای من همیشه تازگی داره مث جنگل مث ساحل ، مث دریا تو غروب _________________ (( پادشاهی که مردمش از او فروتر بنشینند در فزونی و برتری نیست او در ته چاه غرور فرو افتاده است . ارد بزرگ ))