تجلیل از چهره های ماندگار و سخنان بزرگان (( ساده باش ، آهوی دشت زندگی ، خیلی زود با نیرنگ می میرد . ارد بزرگ ))    خانه   روش استفاده    جستجو   اعضا   گروه ها   عضو شوید!   مشخصات  صندوق پیام خصوصی   ورود  کتاب مرگ رنگ سهراب سپهری برو به صفحه 1, 2  بعدي          صفحه اول انجمنها -> اشعار و سروده ها ديدن موضوع قبلي :: ديدن موضوع بعدي   نويسنده پيغام شادی روزبه کاربر پرکار تاريخ عضويت: 5 شنبه 15 آذر 1386 ارسالها: 140 محل سكونت: آمل ارسال شده: 3 شنبه 25 دي 1386 - 16:37    موضوع: کتاب مرگ رنگ سهراب سپهری و شادی روزبه می گه : سهراب سپهری در قیر شب دیر گاهی است در این تنهایی رنگ خاموشی در طرح لب است بانگی از دور مرا می خواند لیک پاهایم در قیر شب است رخنه ای نیست دراین تاریکی در و دیوار به هم پیوسته سایه ای لغزد اگر روی زمین نقش وهمی است ز بندی رسته نفس آدم ها سر به سر افسرده است روزگاری است دراین گوشه پژمرده هوا هر نشاطی مرده است دست جادویی شب در به روی من و غم می بندد می کنم هر چه تلاش او به من می خندد نقشهایی که کشیدم در روز شب ز راه آمد و با دود اندود طرح هایی که فکندم در شب روز پیدا شد و با پنبه زدود دیرگاهی است که چون من همه را رنگ خاموشی در طرح لب است جنبشی نیست دراین خاموشی دست ها پاها در قیر شب است _________________ انجمن تجلیل از چهره های ماندگار و سخنان بزرگان (( این دیدگاه اشتباست که بپنداریم مرد توانا ، فرزندی همچون خود خواهد داشت . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا شادی روزبه کاربر پرکار تاريخ عضويت: 5 شنبه 15 آذر 1386 ارسالها: 140 محل سكونت: آمل ارسال شده: 3 شنبه 25 دي 1386 - 16:38    موضوع: و شادی روزبه می گه : سهراب سپهری دود می خیزد دود می خیزد ز خلوتگاه من کس خبر کی یابد از ویرانه ام ؟ با درون سوخته دارم سخن کی به پایان می رسد افسانه ام ؟ دست از دامان شب برداشتم تا بیاویزم به گیسوی سحر خویش را از ساحل افکندم در آب لیک از ژرفای دریای بی خبر بر تن دیوارها طرح شکست کس دگر رنگی در این سامان ندید چشم می دوزد خیال روز و شب از درون دل به تصویر امید تا بدین منزل پا نهادم پای را از درای کاروان بگسسته ام گر چه می سوزم از این آتش به جان لیک بر این سوختن دل بسته ام تیرگی پا می کشد از بام ها صبح می خندد به راه شهرمن دود می خیزد هنوز از خلوتم با درون سوخته دارم سخن _________________ انجمن تجلیل از چهره های ماندگار و سخنان بزرگان (( این دیدگاه اشتباست که بپنداریم مرد توانا ، فرزندی همچون خود خواهد داشت . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا شادی روزبه کاربر پرکار تاريخ عضويت: 5 شنبه 15 آذر 1386 ارسالها: 140 محل سكونت: آمل ارسال شده: 3 شنبه 25 دي 1386 - 16:38    موضوع: و شادی روزبه می گه : سهراب سپهری سپیده در دور دست قویی پریده بی گاه از خواب شوید غبار نیل ز بال و پر سپید لبهای جویبار لبریز موج زمزمه در بستر سپید در هم دویده سایه و روشن لغزان میان خرمن دوده شبتاب می فروزد در آذر سپید همپای رقص نازک نی زار مرداب می گشاید چشم تر سپید خطی ز نور روی سیاهی است گویی بر آبنوس درخشد زر سپید دیوار سایه ها شده ویران دست نگاه درافق دور کاخی بلند ساخته با مرمر سپید _________________ انجمن تجلیل از چهره های ماندگار و سخنان بزرگان (( این دیدگاه اشتباست که بپنداریم مرد توانا ، فرزندی همچون خود خواهد داشت . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا شادی روزبه کاربر پرکار تاريخ عضويت: 5 شنبه 15 آذر 1386 ارسالها: 140 محل سكونت: آمل ارسال شده: 3 شنبه 25 دي 1386 - 16:38    موضوع: و شادی روزبه می گه : سهراب سپهری مرغ معما دیر زمانی است روی شاخه این بید مرغی بنشسته کو به رنگ معماست نیست هم آهنگ او صدایی ‚ رنگی چون من دراین دیار ‚ تنها ‚ تنهاست گرچه درونش همیشه پر ز هیاهوست مانده بر این پرده لیک صورت خاموش روزی اگر بشکند سکوت پر از حرف بام و دراین سرای میرود از هوش راه فروبسته گرچه مرغ به آوا قالب خاموش او صدایی گویاست می گذرد لحظه ها به چشمش بیدار پیکر او لیک سایه روشن رویاست رسته ز بالا و پست بال و پر او زندگی دور مانده : موج سرابی سایه اش افسرده بر درازی دیوار پرده دیوار و سایه : پرده خوابی خیره نگاهش به طرح های خیالی آنچه در آن چشمهاست نقش هوس نیست دارد خاموشی اش چو با من پیوند چشم نهانش به راه صحبت کس نیست ره به درون می برد حکایت این مرغ آنچه نیاید به دل ‚ خیال فریب است دارد با شهرهای گمشده پیوند مرغ معما دراین دیار غریب است _________________ انجمن تجلیل از چهره های ماندگار و سخنان بزرگان (( این دیدگاه اشتباست که بپنداریم مرد توانا ، فرزندی همچون خود خواهد داشت . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا شادی روزبه کاربر پرکار تاريخ عضويت: 5 شنبه 15 آذر 1386 ارسالها: 140 محل سكونت: آمل ارسال شده: 3 شنبه 25 دي 1386 - 16:39    موضوع: و شادی روزبه می گه : سهراب سپهری روشن شب روشن است آتش درون شب وز پس دودش طرحی از ویرانه های دور گر به گوش اید صدایی خشک استخوان مرده می لغزد درون گور دیرگاهی ماند اجاقم سرد و چراغم بی نصیب از نور خواب درمان را به راهی برد بی صدا آمد کسی از در در سیاهی آتشی افروخت بی خبر اما که نگاهی درتماشا سوخت گرچه می دانم که چشمی راه دارد به افسون شب لیک می بینم ز روزن های خوابی خوش آتشی روشن درون شب _________________ انجمن تجلیل از چهره های ماندگار و سخنان بزرگان (( این دیدگاه اشتباست که بپنداریم مرد توانا ، فرزندی همچون خود خواهد داشت . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا شادی روزبه کاربر پرکار تاريخ عضويت: 5 شنبه 15 آذر 1386 ارسالها: 140 محل سكونت: آمل ارسال شده: 3 شنبه 25 دي 1386 - 16:39    موضوع: و شادی روزبه می گه : سهراب سپهری سراب آفتاب است و بیابان چه فراغ نیست در آن نه گیاه و نه درخت غیر آوای غرابان دیگر بسته هر بانگی از این وادی درخت در پس پرنده ای از گرد و غبار نقطه ای لرزد از دور سیاه چشم اگر پیش رود می بیند آدمی هست که می پوید راه تنش از خستگی افتاده ز کار بر سر و رویش بنشسته غبار شده از تشنگی اش خشک گلو پای عریانش مجروح ز خار هر قدم پیش رود پای افق چشم او بیند دریایی آب اندکی راه چو می پیماید می کند فکر که می بیند خواب _________________ انجمن تجلیل از چهره های ماندگار و سخنان بزرگان (( این دیدگاه اشتباست که بپنداریم مرد توانا ، فرزندی همچون خود خواهد داشت . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا شادی روزبه کاربر پرکار تاريخ عضويت: 5 شنبه 15 آذر 1386 ارسالها: 140 محل سكونت: آمل ارسال شده: 3 شنبه 25 دي 1386 - 16:39    موضوع: و شادی روزبه می گه : سهراب سپهری رو به غروب ریخته سرخ غروب جا به جا بر سر سنگ کوه خاموش است می خروشد رود مانده در دامن دشت خرمنی رنگ کبود سایه آمیخته با سایه سنگ با سنگ گرفته پیوند روز فرسوده به ره می گذرد جلوه گر آمده در چشمانش نقش اندوه پی یک لبخند جغد بر کنگره ها می خواند لاشخورها سنگین از هوا تک تک ایند فرود لاشه ای مانده به دشت کنده منقار ز جا چشمانش زیر پیشانی او مانده دو گود کبود تیرگی می اید دشت می گیرد آرام قصه رنگی روز می رود رو به تمام شاخه ها پژمرده است سنگها افسرده است رود می نالد جغد می خواند غم بیامیخته با رنگ غروب می ترواد ز لبم قصه سرد دلم افسرده در این تنگ غروب _________________ انجمن تجلیل از چهره های ماندگار و سخنان بزرگان (( این دیدگاه اشتباست که بپنداریم مرد توانا ، فرزندی همچون خود خواهد داشت . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا شادی روزبه کاربر پرکار تاريخ عضويت: 5 شنبه 15 آذر 1386 ارسالها: 140 محل سكونت: آمل ارسال شده: 3 شنبه 25 دي 1386 - 16:40    موضوع: و شادی روزبه می گه : سهراب سپهری غمی غمنک شب سردی است و من افسرده راه دوری است و پایی خسته تیرگی هست و چراغی مرده می کنم تنها از جاده عبور دور ماندند ز من آدمها سایه ای از سر دیوار گذشت غمی افزود مرا بر غم ها فکر تاریکی و این ویرانی بی خبر آمد تا به دل من قصه ها ساز کند پنهانی نیست رنگی که بگوید با من اندکی صبر سحر نزدیک است هر دم این بانگ برآرم از دل وای این شب چه قدر تاریک است خنده ای کو که به دل انگیزم ؟ قطره ای کو که به دریا ریزم ؟ صخره ای کو که بدان آویزم ؟ مثل این است که شب نمنک است دیگران را هم غم هست به دل غم من لیک غمی غمنک است _________________ انجمن تجلیل از چهره های ماندگار و سخنان بزرگان (( این دیدگاه اشتباست که بپنداریم مرد توانا ، فرزندی همچون خود خواهد داشت . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا شادی روزبه کاربر پرکار تاريخ عضويت: 5 شنبه 15 آذر 1386 ارسالها: 140 محل سكونت: آمل ارسال شده: 3 شنبه 25 دي 1386 - 16:40    موضوع: و شادی روزبه می گه : سهراب سپهری خراب فرسود پای خود را چشمم به راه دور تا حرف من پذیرد آخر که : زندگی رنگ خیال بر رخ تصویر خواب بود دل را به رنج هجر سپردم ولی چه سود پایان شام شکوه ام صبح عتاب بود چشمم نخورد آب از این عمر پرشکست این خانه را تمامی پی روی آب بود پایم خلیده خار بیابان جز با گلوی خشک نکوبیده ام به راه لیکن کسی ز راه مددکاری دستم اگر گرفت فریب سراب بود خوب زمانه رنگ دوامی به خود ندید کندی نهفته داشت شب رنج من به دل اما به کار روز نشاطم شتاب بود آبادی ام ملول شد از صحبت زوال بانگ سرور دردلم افسرد کز نخست تصویر جغد زیب تن این خراب بود _________________ انجمن تجلیل از چهره های ماندگار و سخنان بزرگان (( این دیدگاه اشتباست که بپنداریم مرد توانا ، فرزندی همچون خود خواهد داشت . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا شادی روزبه کاربر پرکار تاريخ عضويت: 5 شنبه 15 آذر 1386 ارسالها: 140 محل سكونت: آمل ارسال شده: 3 شنبه 25 دي 1386 - 16:40    موضوع: و شادی روزبه می گه : سهراب سپهری جان گرفته ازهجوم نغمه ای بشکافت گور مغز من امشب مرده ای را جان به رگ ها ریخت پا شد از جا در میان سایه و روشن بانگ زد برمن :‌ مرا پنداشتی مرده و به خک روزهای رفته بسپرده ؟ لیک پندار تو بیهوده است پیکر من مرگ را از خویش می راند سرگذشت من به زهر لحظه های تلخ آلوده است من به هر فرصت که یابم بر تو می تازم شادی ات را با عذاب آلوده می سازم با خیالت می دهم پیوند تصویری که قرارت را کند در رنگ خود نابود درد را با لذت آمیزد در تپش هایت فرو ریزد نقش های رفته را باز آورد با خود غبار آلود مرده لب بر بسته بود چشم می لغزید بر یک طرح شوم می تراوید از تن من درد نغمه می آورد بر مغزم هجوم _________________ انجمن تجلیل از چهره های ماندگار و سخنان بزرگان (( این دیدگاه اشتباست که بپنداریم مرد توانا ، فرزندی همچون خود خواهد داشت . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا شادی روزبه کاربر پرکار تاريخ عضويت: 5 شنبه 15 آذر 1386 ارسالها: 140 محل سكونت: آمل ارسال شده: 3 شنبه 25 دي 1386 - 16:41    موضوع: و شادی روزبه می گه : سهراب سپهری دلسرد قصه ام دیگر زنگار گرفت با نفس های شبم پیوندی است پرتویی لغزد اگر بر لب او گویدم دل : هوس لبخندی است خیره چشمانش با من گوید کو چراغی که فروزد دل ما ؟ هر که افسرد به جان با من گفت آتشی کو که بسوزد دل ما؟ خشت می افتد ازاین دیوار رنج بیهوده نگهبانش برد دست باید نرود سوی کلنگ سیل اگر آمد آسانش برد باد نمنک زمان می گذرد رنگ می ریزد از پیکر ما خانه را نقش فساد است به سقف سرنگون خواهد شد بر سرما گاه می لرزد با روی سکوت غولها سر به زمین می سایند پای در پیش مبادا بنهید چشم ها در ره شب می پایند تکیه گاهم اگر امشب لرزید بایدم دست به دیوار گرفت با نفس های شبم پیوندی است قصه ام دیگر زنگار گرفت _________________ انجمن تجلیل از چهره های ماندگار و سخنان بزرگان (( این دیدگاه اشتباست که بپنداریم مرد توانا ، فرزندی همچون خود خواهد داشت . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا شادی روزبه کاربر پرکار تاريخ عضويت: 5 شنبه 15 آذر 1386 ارسالها: 140 محل سكونت: آمل ارسال شده: 3 شنبه 25 دي 1386 - 16:42    موضوع: و شادی روزبه می گه : سهراب سپهری دره خاموش سکوت ‚ بند گسسته است کنار دره درخت شکوه پیکر بیدی در آسمان شفق رنگ عبور ابرسپیدی نسیم در رگ هر برگ می دود خاموش نشسته در پس هر صخره وحشتی به کمین کشیده از پس یک سنگ سوسماری سر ز خوف دره خاموش نهفته جنبش پیکر به راه می نگرد سرد ‚ خشک ‚ تلخ ‚ غمین چو ماری روی تن کوه می خزد راهی به راه رهگذری خیال دره و تنهایی دوانده در رگ او ترس کشیده چشم به هر گوشه نقش چشمه وهم ز هر شکاف تن کوه خزیده بیرون ماری به خشم از پس هر سنگ کشیده خنجر خاری غروب پر زده از کوه به چشم گم شده تصویر راه و راهگذر غمی بزرگ پر از وهم به صخره سار نشسته است درون دره تاریک سکوت ‚ بند گسسته است _________________ انجمن تجلیل از چهره های ماندگار و سخنان بزرگان (( این دیدگاه اشتباست که بپنداریم مرد توانا ، فرزندی همچون خود خواهد داشت . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا شادی روزبه کاربر پرکار تاريخ عضويت: 5 شنبه 15 آذر 1386 ارسالها: 140 محل سكونت: آمل ارسال شده: 3 شنبه 25 دي 1386 - 16:43    موضوع: و شادی روزبه می گه : سهراب سپهری دنگ دنگ .... دنگ ساعت گیج زمان در شب عمر می زند پی درپی زنگ زهر این فکر که این دم گذر است می شود نقش به دیوار رگ هستی من لحظه ام پر شده از لذت یا به زنگار غمی آلوده است لیک چون باید این دم گذرد پس اگر می گریم گریه ام بی ثمر است و اگر می خندم خنده ام بیهوده است دنگ ... دنگ لحظه ها می گذرد آنچه بگذشت نمی اید باز قصه ای هست که هرگز دیگر نتواند شد آغاز مثل این است که یک پرسش بی پاسخ بر لب سرد زمان ماسیده است تند بر می خیزم تا به دیوار همین لحظه که در آن همه چیز رنگ لذت دارد آویزم آنچه می ماند از این جهد به جای خنده ی لحظه ی پنهان شده از چشمانم و آنچه بر پیکر او می ماند نقش انگشتانم دنگ... فرصتی از کف رفت قصه ای گشت تمام لحظه باید پی لحظه گذرد تا که جان گیرد در فکر دوام این دوامی که درون رگ من ریخته زهر وارهانیده از اندیشه من رشته حال وز رهی دور و دراز داده پیوندم با فکر زوال پرده ای می گذرد پرده ای می اید می رود نقش پی نقش دگر رنگ می لغزد بر رنگ ساعت گیج زمان در شب عمر می زند پی در پی زنگ دنگ ... دنگ دنگ... _________________ انجمن تجلیل از چهره های ماندگار و سخنان بزرگان (( این دیدگاه اشتباست که بپنداریم مرد توانا ، فرزندی همچون خود خواهد داشت . ارد بزرگ )) بازگشت به بالا شادی روزبه کاربر پرکار تاريخ عضويت: 5 شنبه 15 آذر 1386 ارسالها: 140 محل سكونت: آمل ارسال شده: 3 شنبه 25 دي 1386 - 16:43    موضوع: و شادی روزبه می گه : سهراب سپهری نایاب شب ایستاده است خیره نگاه او بر چارچوب پنجره من سر تا به پای پرسش اما اندیشنک مانده و خاموش شاید از هیچ سو جواب نیاید دیری است مانده یک جسد سرد در خلوت کبود اتاقم هر عضو آن ز عضو دگر دور مانده است گویی که قطعه ‚ قطعه دیگر را از خویش رانده است از یاد رفته در تن او وحدت بر چهره اش که حیرت ماسیده روی آن سه حفره کبود ک�